Paswoord vergeten?
Thomas Philipp Reiter
     
Mijn teksten  
25 25 juni 2015
„België met vier“: De Duitse taal zal aan belang winnen in België
De Duitse taal zal in België aan belang winnen. Dit zou zeker het logisch gevolg moeten zijn van de door Hugues Dumont, professor aan de Franstalige Université Catholique de Louvain (UCL) voor grondwettelijk recht, rechtstheorie en het recht van de Europese Instellingen, vereiste zevende staatshervorming. Dumont had midden juni een krantenartikel voor „Le Soir“ een grondige analyse van de eerdere zesde staatshervorming gemaakt. Hij ziet een „België met vier“, dat wil zeggen de vier regio’s. „We moeten deze tijd gebruiken zonder verkiezingen, en daar rustig aan werken“, zegt hij. Hugues Dumont streeft nadrukkelijk naar een Staat Vlaanderen, Brussel, Wallonië en de Duitstalige gebieden. De cultuurgemeenschappen (Nederlandse-, Franse- en Duitstalige Belgen) zullen daarmee tevens gewijd zijn aan cultuur en onderwijs.

België zal blijven veranderen maar niet „verdampen“ zoals de Vlaams-Nationalisten in ieder geval hopen tot ze zelf in de federale regering hun verantwoordelijkheid namen, zo zeg Dumont. De Duitstalige Gemeenschap (DG) in de Oostkantons zet daarom ook een stap dichter bij haar droom, een echte staat „De Verenigde Staten van België“. Tot nu maken de bijna 80 000 Duitstalige Belgen in de negen gemeenten aan de grens met Luxemburg en Duitsland, deel uit van een drietalig koninkrijk. In de hoofdstad merk je daar in ieder geval niets van. Zelfs dat Wallonië een regio is en Luik een provincie met twee officiële talen Frans en Duits, in Brussel en Vlaanderen angstvallig genegeerd. Perfecte voorbeeld is de Nationale(!) luchthaven in Zaventem, waar Frans en Engels domineren en Duits op zijn best een marginale taal is. Dus ontbreekt er voor de vertrekhal aan de Vipruimte als enige nog de vlag van de Duitse Gemeenschap.

Waar blijft dat Duits?

De Duitstalige Gemeenschap kan na haar definitieve plaatsing in de Belgische Federatie slechts langzaam een zelfbewustzijn ontwikkelen. En hoewel bij de gewenste soevereiniteit binnen de Belgische natie de grootte geen argument kan zijn. Tenslotte wordt ook de soevereiniteit van Monaco, Andorra en Liechtenstein niet in vraag gesteld. Tegenover Nederlands- en Franstalige medeburgers stelt men zich als Duitstalige eerder bescheiden op. De bezetters van de eerste en tweede wereldoorlog hadden voldoende redenen geleverd om alle Duitsers te mijden, en dus ook de taal.

De Duitse gruweldaden van Leuven en Dinant zijn nog steeds niet vergeten. Ja, ook het lang verdrongen debat over de Vlaamse en andere collaboratie niet. Niet enkel door het herdenkingsjaar van WOI, 2014, neen, elk jaar op Wapenstilstand „Armistice“ op 11 november wordt men hieraan herinnerd. Lang geleden zullen velen zeggen. Dat is waar, maar in de Zuidelijke Nederlanden, het latere België met Luxemburg en onder Oostenrijks bewind (1714 tot 1795) herinnert men zich daar graag aan. Aan het paleis van de Oostenrijkse Landvoogd Karel Van Lotharingen denkt men nog steeds een beetje zoals aan het Weense Hofburg. Een getuigenis van het rijke en prachtige Oostenrijkse bouw in het centrum van Brussel. Dat geldt eveneens voor het kasteel in Tervuren. Deze plaats is nu een populaire woonwijk voor Engelstalige inwoners van België.

Zij die, meestal de inwoners in en rond de Brusselse regio, geen probleem hebben van een laag zelfbeeld, integendeel. Als vanzelfsprekend, trekken Britse, Amerikaanse, Ierse en andere bewoners decennialang door België, zonder ook maar één woord Frans te leren, om nog maar van het Nederlands te zwijgen. Neen, met het ‚Marnix plan voor een meertalig Brussel“ zal Engels nog een officiële Brusselse taal worden, zelfs een Belgische landstaal. Niets tegen Engels als globale „lingua franca“. Maar waar blijven dan de Duitstalige instelling in België, die minstens dezelfde daadkracht aan de dag legt? En daarmee zijn niet de vertegenwoordigers van Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland of Zuid-Tirol of Noord-Sleeswijk bedoeld. De Duitstalige en de Duits begrijpende inwoners van België – oude bewoners als nieuwe burgers – verdienen een adequate aanwezigheid in het sociale en politieke leven van dit land, zoals het al lang een gangbare praktijk in de economische samenwerking. Telecombedrijf Proximus is een uitstekend voorbeeld van een onderneming die het Duits als dienstverleningstaal ernstig neemt. Duitsland is België’ s handelspartner nr.1 en nog steeds de economische motor van Europa. Dus is de Duitse taal ook nog een kans voor België.
Duits is de meest gesproken taal in Europa, de officiële taal naast Duitsland, België, Oostenrijk en Zwitserland, ook in Liechtenstein, Luxemburg en Slovakije, minderheidstaal in Denemarken, Frankrijk en Italië. In Brussel leven er ongeveer 20.000 met Duits als moedertaal. Er is ook een Duitstalige cultuurgemeenschap in Brussel, al heeft ze (nog) geen grondwettelijk status. Het aantal Duitstalige vertegenwoordigers in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement of in de Brusselse gemeenteraden: Nul. Daarnaast heeft het met Emir Kir geleid tot een van Turkse origine Socialist als burgemeester van Sint-Joost-ten-Node. Of men het nu wil of niet: de toekomst is mondiaal, meertalig en multicultureel. Het oude unitaire Belgica komt niet meer terug, maar ook het Vlaams-Waalse dualisme heeft het overleefd. De Duitse taal als Belgische landstaal en als cultureel begrip is een kans voor de toekomst voor gans België. Zijne Majesteit Philippe is de eerste Koning der Belgen die zijn kersttoespraak uitstekend in het Duits heeft voorgedragen. Nu zou het een moedige en visionaire politiek zijn dat het Duits als taal ook buiten de grenzen van Eupen en Sankt Vith in het constitutioneel debat zou gevoerd worden. Professor Hugues Dumont heeft met de door hem voorgedragen zevende staatshervorming een uitstekende voorzet gegeven.

Links:
Prof. Hugues Dumont in "Le Soir"
Marnix plan voor een meertalig Brussel
Bookmark and Share










Schrijf u in op mijn nieuwsbrief








Sven Gatz

Jette

Wim Vanobberghen

Oudergem

Carla Dejonghe

Sint-Pieters-Woluwe

Kurt Deswert

Sint-Lambrechts-Woluwe





Niels Van Renterghem

Maarkedal

Greet Geypen

Mechelen

Ward Van ooteghem

Aalter

Dirk De Belder

Grobbendonk

Martin Deschuymere

Deerlijk

Arne De Smet

Wevelgem

Isaak Boone

Zwalm

Nele Willems

Antwerpen

Alain Carremans

Sint-Pieters-Leeuw

Kim Van Velthoven

Schelle